Pod terminem „diabetes mellitus” (cukrzyca), ukutym przez lekarza Areteusza z Kapadocji (80–138 n.e.), oznaczającym „przeciekanie”, kryje się grupa chorób metabolicznych, których wspólną cechą jest hiperglikemia spowodowana defektami w produkcji lub reakcji na insulinę.
Według danych WHO, cukrzyca dotyka ponad 460 milionów osób na całym świecie, będąc jednym z głównych problemów zdrowotnych, który w ostatnich latach przybiera na sile.
Główne objawy cukrzycy podlegają tak zwanej „zasadzie 3 P” i polegają na występowaniu wielomoczu (nadmiar moczu), polifagii (wzmożony apetyt) i polidypsji (wzmożone pragnienie). To, w połączeniu z podwyższonym poziomem glukozy we krwi, pozwala na szybką diagnozę patologii, która wiąże się z występowaniem powikłań, takich jak utrata wzroku, nefropatia, uszkodzenie naczyń krwionośnych czy problemy z sercem, między wieloma innymi.
Jakie czynniki powodują cukrzycę?
W grupie chorób cukrzycowych wyróżnia się trzy główne typy o różnym pochodzeniu:
Cukrzyca typu 1 lub cukrzyca młodzieńcza Ma charakter autoimmunologiczny i wynika z braku produkcji insuliny. Czynnik wyzwalający chorobę nie jest znany, ale wśród opisanych czynników ryzyka znajdują się infekcje wirusowe, celiakia i czynniki genetyczne.
Stanowi ponad 90% przypadków cukrzycy i charakteryzuje się insulinoopornością. Zazwyczaj pojawia się po 40. roku życia i wiąże się z historią rodzinną choroby, otyłością lub nadwagą, nadciśnieniem, brakiem aktywności fizycznej i niezdrowym odżywianiem.
Cukrzyca ciążowa
To ta, która pojawia się w trakcie ciąży u kobiet bez wcześniejszej diagnozy. Jest jedyną potencjalnie odwracalną i wynika ze zmian metabolicznych związanych z ciążą. Ponownie historia rodzinna i nadwaga wiążą się z większym ryzykiem.
Ale czy cukrzyca jest dziedziczna?
Jedną z największych wątpliwości dotyczących choroby jest to, czy może być przekazywana z rodziców na dzieci, lub czy istnieje predyspozycja genetyczna do cukrzycy. Cukrzyca jest chorobą złożoną, w której rozwoju biorą udział czynniki środowiskowe i genetyczne. Zatem nie jest ona dziedziczona bezpośrednio z rodziców na dzieci, ale dziedziczone jest prawdopodobieństwo jej wystąpienia.
Odziedziczalność różni się w zależności od typu cukrzycy. Na przykład badania na bliźniętach wykazały, że prawdopodobieństwo zachorowania na cukrzycę typu 1, jeśli jedno z rodzeństwa jest chore, wynosi 50%, a odsetek ten wzrasta do 80% w przypadku cukrzycy typu 2. Jednakże, chociaż genetyka odgrywa bardzo ważną rolę, kontrolowanie powiązanych czynników środowiskowych może nam pomóc w znacznym stopniu zapobiec rozwojowi choroby. Dlatego poznanie naszej predyspozycji genetycznej przy użyciu technologii takich jak Usługa Genomu Osobistego Advanced od tellmeGen może okazać się bardzo przydatne.
